TMMOB Mimarlar Odası Kayseri Şubesi tarafından bu yıl beşincisi düzenlenecek Kayseri Mimarlık Festivali, 1-3 Ekim 2026 tarihleri arasında, Mert Uslu küratörlüğünde gerçekleştirilecek. Festivalin bu yılki teması “Yeryüzü, Kök ve Zaman” olarak belirlendi.
“V. Kayseri Mimarlık Festivali”
Küratör: Mert Uslu
Tarih: 1-3 Ekim 2026
Yer: Gön Han, Cumhuriyet, Melikgazi/Kayseri
“Mimarlığın İlk Anlatısı” üzerine hazırlıkları devam eden festival sürecinde; atölyeler, paneller, yerleştirmeler, sergiler ve çeşitli üretimlerle temanın farklı katmanları ele alınacak. Festival öncesinde duyurulacak açık çağrılar, atölyeler ve çalışmaların Ekim ayında Kayseri’de gerçekleşecek buluşmayı besleyen ortak bir üretim sürecine dönüştürmesi hedefleniyor.
V. Kayseri Mimarlık Festivali’nin ana mekânı, tarih boyunca ticaret ve karşılaşma noktalarından biri olan Gön Han olacak. Tabaklanmış deri ticaretiyle ilişkilenen han yapısı; geçmişte kervanların, tüccarların, malların ve hikâyelerin kesiştiği bir alan olarak işlev görürken, festival kapsamında farklı disiplinlerden katılımcıların bir araya geldiği çağdaş bir buluşma mekânına dönüşecek. Festival organizasyonu, Gön Han’ı geçmişteki dolaşım ve paylaşım kültürünün güncel bir karşılığı olarak değerlendiriyor. Mimarlık öğrencileri, mimarlar, sanatçılar, araştırmacılar ve farklı alanlardan katılımcılar burada bir araya gelerek fikirlerin ve deneyimlerin dolaşıma girdiği yeni bir karşılaşma alanı oluşturacak.
Kayseri’nin tarihsel ve coğrafi katmanları da festival temasının önemli bir parçasını oluşturuyor. Erciyes Dağı’nın belirlediği kent silueti, ticaret yollarının oluşturduğu kültürel etkileşimler ve yüzyıllar boyunca biriken mimari izler, insanın yeryüzünü okuma, yerleşme ve dönüşen çevreyle ilişki kurma biçimlerini görünür kılıyor.
Festivalin teması ve tanıtım metni şöyle:
“Yeryüzü, Kök ve Zaman
Mimarlığın İlk Anlatısı
Mimarlık, insanın yeryüzüyle ilişki kurduğu anda başlar.
Yerleşim öncesi zamanı, bir insanın ilk kez bir yerde durduğu anı düşünelim; Çevresine bakar. Ufku izler. Rüzgârı hisseder. Güneşin yönünü takip eder. Sonra tekrar gelir. Bir kez daha gelir. Orada yaşamaya başlar.
Mimarlığın hikâyesi belki de tam burada başlar.
Abbas Kiyarostami’nin filmlerinde bazen uzun virajlı bir yol, bir tepe, rüzgârın hareket ettirdiği tek bir ağaç ya da uzak bir ufuk çizgisi karşımıza çıkar. Bu görüntüler bir olayı anlatmak yerine yalnızca bakmayı sürdürmemizi ister. Çünkü bazı soruların cevabı, ancak dünyaya biraz daha dikkatle bakıldığında ortaya çıkar.
Mimarlık da böyle bir dikkat biçimidir.
Yeryüzü, Kök ve Zaman, insanın yerle kurduğu ilişkinin üç katmanını tarif eder. Yeryüzü başlangıcı, kök aidiyeti, zaman ise dönüşümü ve sürekliliği temsil eder.
Bir yer ne zaman mekâna dönüşür? İnsan ne zaman kök salar? Zaman neyi değiştirir, neyi taşımaya devam eder?
Nietzsche’nin ‘Yeryüzüne sadık kalın.’ çağrısıyla sorarsak: İnsan yeryüzüyle nasıl bir ilişki kurar? V. Kayseri Mimarlık Festivali, mimarlığı bu ilk anlatı üzerinden yeniden okumayı önerir. Tema, mimarlığın ne inşa ettiğinin ötesinde; nereden doğduğunu, nasıl kök saldığını ve zaman içinde nasıl anlam kazandığını ve dönüştüğünü yeniden sormaya davet ediyor.
Yeryüzü
İnsan yeryüzüne gelir ve onu okumaya başlar.
Mimarlığın ortaya çıkmasından çok önce de var olan bu okuma, bize mimarlığın ilk eyleminin yapmak yerine, fark etmek olduğunu gösterir. İnsan yeryüzüne ait sorulara cevap arar. Yönünü bulmak, sığınacak bir yer seçmek, güneşin izini sürmek, rüzgârı anlamak, suyu takip etmek… İlk mekânlar, ilk yerleşimler ve ilk izler bu dikkatli gözlemin sonucunda ortaya çıkar.
Bu nedenle mimarlığın ilk malzemesi yeryüzünün kendisidir. Topografya, iklim, ışık, gölge, su ve ufuk çizgisi gibi okumalar insanın mekân kurma düşüncesine altlık oluşturmuştur. Mimarlık, önce yeryüzünü okumakla başlar. Her yapı, her yerleşim ve her kent, insan ile yeryüzü arasında kurulan bu kadim ilişkinin yeni bir ifadesidir.
Kök
İnsan yeryüzü okumasının ardından zamanla ona yerleşir. Dönüp tekrar geldiği yerler, iz bıraktığı yüzeyler ve yaşam kurduğu alanlar kökün başlangıcını oluşturur.
Kök, toprağın altına uzanan bir yapı olmasının dışında, bir yere bağlanmanın, orayla ilişki kurmanın ve o ilişkiyi sürdürmenin biçimidir. Yeryüzünde duracağı yeri seçen insan; yerleşir, üretir, dönüştürür ve yaşadığı yere kendi izlerini bırakır.
Yerleşimler, köyler, kentler ve yapılar köklenmenin yani bu tutunma isteğinin sonucunda ortaya çıkar. Mimarlık da bu anlamda kök salmanın araçlarından biridir. Her yapı, insanın yeryüzüyle kurduğu ilişkinin somutlaşmış hâlidir.
Bu nedenle kök, geçmişe ait bir hatıradan çok, sürekliliğin kendisidir. İnsan ile yer arasında kurulan bağın görünür hâle gelmesidir.
Zaman
İnsan yeryüzünü okur, sonra kök salar. Zaman ise bu izleri dönüştürür. Yapılar eskir, kentler değişir, kullanım biçimleri farklılaşır. Buna rağmen yer ile kurulan ilişkinin izleri yaşamaya devam eder. Mimarlık zamanı durdurmaya çalışan bir uğraş değildir. Aksine, zamanın akışı içinde var olur. Geçmişten devraldığı katmanları geleceğe taşır. Her yapı kendi döneminin ihtiyaçlarına cevap verirken, aynı zamanda kendisinden sonra gelecek yaşamların da parçası hâline gelir.
Bu nedenle mimarlık mekân kurma pratiği olduğu kadar, süreklilik kurma pratiğidir. Geçmişten gelen bilgi ve deneyim, bugünün üretimiyle buluşur; gelecek için yeni izler bırakır. Zaman, mimarlığı tamamlayan son katmanı değildir. Onun ayrılmaz bir parçasıdır.”
Yeryüzü, Kök ve Zaman üzerine küratör Mert Uslu‘nun şahsi anlatısı ise şöyle:
“Benim yeryüzünü okumam, yeryüzüne gelmeden önce başladı. Bunu, yeryüzünü inkâr etmek gibi düşünmeyin; aksine ona ne kadar ait olacağımın önceden verilmiş sessiz bir bilgisi gibi.
Zaten ilk eylem de yapmadan önce fark etmek değil midir? Ve fark etmek için gerçekten gelmek mi gerekir? Benim tek eylemim fark etmek. Yeryüzünü ele geçirmeye, açıklamaya ya da sahip olmaya çalışmıyorum. Sadece okumaya, izini sürmeye, dinlemeye devam ediyorum.
Kök salmak için kazmıyorum. Her an gidecekmiş gibi yerleşiyorum yeryüzüne. Ama bu bir isyan değil. Tam tersine. Hep yoldayım ben. Ve yolda oldukça daha çok kökleniyorum. Bu fiziksel bir köklenme değil elbette. Yolda olmak kuruyor yeryüzüyle tüm ilişkimi. Her köşe başında, hiç katmanlarını kazmama gerek kalmadan gösteriveriyor bana içindekilerini. Bazen fazla gösterdiğini düşünüyor sanki. Bir sonraki dönüşte daha azını gösterecekmiş gibi davranıyor. Sonra yine unutuyor kendini. Bir başka yol kıvrımında, bir taşın yüzeyinde, rüzgârın yön değiştirdiği bir eşikte yeniden açıyor katmanlarını. Ben de yolu böyle tamamlıyorum onunla. Yalnız ben ona bağlanmıyorum; o da bana bağlanıyor. Üzerindeki varlığımı inkâr etmiyor. Ona zarar vermeden, canını yakmadan, izlerini zorla açığa çıkarmadan, sürekli peşinden gidip onu usandırmadan kuruyorum ilişkimi.
İşte köklerim böyle oluşuyor. Dışarıdan bakan biri bunun kök olmadığını söyleyebilir. Ben ise en sağlam köklerin birbirine değmeden kurulanlar olduğuna inanıyorum. Çünkü zorunluluktan doğan bağlar, ait olmaktan çok tutunmaya benzer.
Peki zaman?
Yeryüzü ile ben ondan bihaberiz. Bizim için zaman; başlangıç ve bitişleri ölçen çizgisel bir mekanik değil. Bana açtığı her katmanda, benim ona her yeni dokunuşumda yeniden ortaya çıkan bir şey.
Dönüşen ve dönüştüren; ama kendini kaybetmeyen bir ilişkinin sessiz tanığı.
Bir gün ayrılık vakti geldiğinde, yeryüzünden zarar vermeden ayrılmak isterim. Bir taş yeter. Çünkü köklerimi zorunluluktan kurmadım. Belki onları kimse görmeyecek. Belki ben de.
Ama görünmeyen köklerin de bir tanığı vardır.
Zaman.”
Ayrıntılı bilgi için: kaymimod.org