Bu hafta mimarlık, tasarım ve kültür gündemi; geçmişten devralınan bilgi, malzeme ve üretim biçimlerinin bugünün pratikleriyle nasıl yeniden ele alındığına odaklanıyor. Uluslararası tasarım platformlarından sergi ve yayınlara uzanan başlıklar, dönüşümü teknik bir yenilenmeden ziyade düşünsel ve kültürel bir süreklilik olarak ele alıyor.

Bu süreklilik, Paris’te düzenlenecek Maison&Objet 2026’nın merkezine yerleştirdiği “Geçmişin Geleceği Aydınlattığı Bir Metamorfoz” temasıyla küresel ölçekte görünürlük kazanıyor. Zanaat bilgisini çağdaş tasarım diliyle buluşturan fuar; Crosby Studio’nun dönüşüm odaklı mekânsal kurguları ve Lionel Jadot’nun atık, malzeme ve duyusal deneyim arasındaki ilişkiyi irdeleyen işleriyle, tasarımda yeniden kullanımı estetik ve düşünsel bir mesele olarak tartışmaya açıyor.

Benzer bir geçmişle ilişki kurma biçimi, mimarlık alanında Park Books tarafından yayımlanan Kazuo Shinohara — 3 Houses kitabının yeni baskısında karşımıza çıkıyor. Ryue Nishizawa’nın önsözüyle yeniden dolaşıma giren yayın, Shinohara’nın konut ölçeğinde geliştirdiği mimari düşünceyi arşiv çizimleri ve belgeler üzerinden ele alarak, modern mimarlık mirasının bugüne nasıl aktarıldığını hatırlatıyor.

İstanbul’da ise bu aktarım, kitabın fiziksel üretim süreçlerine odaklanan bir başka başlıkla devam ediyor. Meşher’in Hikâye İstanbul’da Geçiyor sergisi paralelinde düzenlenen Kitap Ciltleme Atölyesi, kitabı yalnızca bir anlatı aracı değil; malzemesi, tekniği ve emeğiyle kültürel bir nesne olarak ele alıyor. Atölye, serginin edebiyat ve kent temsilleriyle kurduğu bağı, üretim pratiği üzerinden derinleştiriyor.

Kurumsal ölçekte hafıza ve araştırma odağı, Salt’ın 2026 programlarında belirginleşiyor. Ekoloji, mekân ve arşiv ekseninde şekillenen sergiler ve araştırma projeleri; görünmez kalmış anlatıları, çevresel izleri ve kurumsal belgeleri güncel tartışmalarla ilişkilendirirken, arşivlerin çevrimiçi erişime açılmasıyla bu bilgi alanını genişletiyor. Haftanın bu hattı, Ankara’da Galeri Siyah Beyaz’da açılacak Bihrat Mavitan’ın “– Faruk, gene ben…” sergisiyle kişisel hafıza ölçeğinde tamamlanıyor; sanatçının uzun soluklu üretimi, çizgi ve anı üzerinden zamansal bir süreklilik sunuyor.

Daha fazlası için: bi-ozet.com